Wiosna 2026 w ogrodzie i turystyka w okolicach Kazimierza Dolnego

Po zimie nastała upragniona wiosna, która przynosi ze sobą nie tylko cieplejsze dni, ale także konieczność rozpoczęcia prac w ogrodzie. Po długim okresie zimowego spoczynku w końcu można zająć się porządkami, sadzeniem nowych roślin, pielęgnacją już rosnących drzew i kwiatów. Prac w ogrodzie jest naprawdę bardzo dużo – trzeba usunąć obumarłe gałęzie, przekopać ziemię, nawozić rośliny i przygotować miejsce na nowe sadzonki. Słoneczko przygrzewa mocniej, co sprawia, że prace stają się przyjemniejsze, choć jednocześnie trzeba pamiętać o odpowiedniej ochronie przed słońcem.

Dzisiaj postanowiłem zabezpieczyć pnie drzew owocowych. Zrobiłem to poprzez pomalowanie ich wapnem na biało, co ma wiele korzystnych efektów.
Bielenie pni drzew wapnem (najlepiej od grudnia do końca lutego) ma na celu głównie ochronę przed powstawaniem ran zgorzelinowych i pęknięć mrozowych. Biały kolor odbija promienie słoneczne, zapobiegając nagrzewaniu się kory w dzień i jej gwałtownemu ochłodzeniu w nocy, co chroni drzewo przed rozhartowaniem i uszkodzeniami.
Biały kolor pomaga w ochronie drzew przed przegrzaniem i poparzeniem słonecznym, szczególnie podczas gorących, letnich dni. Ponadto, wapno działa jako naturalny środek przeciwgrzybiczy i odstraszający owady, co może przyczynić się do zdrowszego rozwoju drzew i lepszego owocowania. Takie zabiegi są ważnym elementem dbania o ogród i zapewniają roślinom optymalne warunki do wzrostu po zimowym okresie spoczynku.

Zabieg jest szczególnie istotny dla młodych drzewek owocowych. Jeśli deszcz zmyje wapno, malowanie należy powtórzyć, aby pnie były białe do początku marca.
Główne powody bielenia drzew: Ochrona przed pękaniem kory: Nagrzana w dzień kora zimą pobudza soki do życia, a nocny mróz je zamraża, co prowadzi do niszczących ran.
Odbijanie promieni UV: Zapobiega zbyt wczesnemu przerywaniu spoczynku zimowego przez drzewa.
Ochrona przed szkodnikami i chorobami: Wapno ogranicza ryzyko zasiedlania kory przez szkodniki i zmniejsza występowanie chorób grzybowych.

Następny dzień na działce był poświęcony głównie na rozładunek i ustawienie nowego zbiornika na wodę typu Mauzer. Przez cały poranek pracowaliśmy nad odpowiednim przygotowaniem terenu pod jego instalację. Na początku konieczne było dokładne wypoziomowanie powierzchni, na której ułożono płyty chodnikowe, aby zapewnić stabilność i trwałość zbiornika. W tym celu używaliśmy poziomnicy i innych narzędzi pomiarowych, starając się uzyskać jak najbardziej równą powierzchnię. Gdy podłoże było już odpowiednio przygotowane, postawiliśmy na nim zbiornik, mocno go osadzając i zabezpieczając przed ewentualnym przesuwaniem się.
Po ustawieniu zbiornika pozostała nam jeszcze jedna ważna czynność – dowiezienie wody z innego źródła do naszego nowo zainstalowanego zbiornika. Aby to zrobić, musieliśmy wjechać specjalnym pojazdem w teren działki i przewieźć wodę z zewnętrznego źródła.
Podczas tej jazdy, niestety, zgubiliśmy pokrywę od zbiornika. To zdarzenie spowodowało pewne zamieszanie, ponieważ bez pokrywy woda w czasie transportu częściowo wylałaby się, a w czasie magazynowania wpadałyby do niej liście, a nawet mogłyby się utopić małe zwierzątka. Z tego powodu postanowiłem wrócić rowerem w poszukiwaniu zgubionego dekla.
Zdjęcie, które zrobiłem podczas tej wyprawy, przedstawia właśnie moment, gdy wracałem na rowerze, szukając pokrywy, którą zgubiłem podczas transportu. Mimo trudności, udało mi się ją odnaleźć i zabezpieczyć, aby kontynuować prace związane z magazynowaniem i korzystaniem z wody na działce.

Dobrze, że logistycznie miałem pomoc z zewnątrz w postaci pompy i agregatu prądotwórczego, bo takiego sprzętu nie mam na własność. Dzięki temu udało się sprawnie przepompować wodę do naszego zbiornika, co było niezwykle istotne w obecnej sytuacji.
Ostatnie lata charakteryzują się bardzo niskimi opadami deszczu, co znacznie ograniczyło naturalne źródła wody i wymusiło podjęcie działań zapobiegawczych.
Dlatego też zdecydowaliśmy się na postawienie na działce specjalnego zbiornika na wodę, aby móc gromadzić jej zapasy na przyszłość i zapewnić odpowiednie zaopatrzenie w wodę dla roślin oraz innych potrzeb.
Taka inwestycja pozwala nam lepiej radzić sobie w trudnych warunkach suszowych i minimalizować ryzyko niedoborów wody w okresach suchych.

Na tych fotografiach można dokładnie zobaczyć, jak wyglądał proces przepompowywania wody z jednego zbiornika do drugiego. Widać szczegółowe elementy instalacji, węże, pompy oraz sposób, w jaki cały system był zorganizowany, aby efektywnie przesłać dużą ilość wody. Ten obraz przypomina działania straży pożarnej podczas akcji gaśniczych, kiedy to w sytuacjach kryzysowych konieczne jest szybkie i skuteczne przesyłanie wody na duże odległości. Podobnie jak w przypadku pożarów, gdzie używa się specjalistycznych węży i pomp, tutaj również pokazane jest zaawansowane techniczne 🤣 rozwiązanie służące zapewnieniu odpowiedniej ilości wody w potrzebnych miejscach. Cała scena ukazuje nie tylko techniczne aspekty tego procesu, ale także jego znaczenie w kontekście bezpieczeństwa i funkcjonowania społeczności, które korzystają z takiego systemu.

Nareszcie udało mi się uporządkować drewno pod dawną platformą widokową, co od dawna było moim celem. Teraz przestrzeń wygląda znacznie lepiej, a ja czuję satysfakcję z dobrze wykonanej pracy. Na miejscu dokładnie widać pocięte i porąbane kawałki drewna opałowego, które zyskały już swój ostateczny kształt i są gotowe do wyschnięcia. Po odpowiednim sezonowaniu, czyli po odczekaniu kilku miesięcy, drewno nabierze optymalnej wilgotności, co zapewni jego lepsze spalanie i mniejsze emisje dymu.
Kiedy już będzie odpowiednio wysezonowane, trafi do mojej kozy, na której przgotuję gorące napoje.
Dobrze wysuszone drewno nie tylko pali się znacznie czyściej, nie dymi tak mocno i jest bardziej efektywne, co jest dla mnie ważne zarówno ze względu na komfort, jak i na ochronę środowiska.
Teraz mogę cieszyć się uporządkowaną przestrzenią i pewnością, że będę miał pod dostatkiem dobrej jakości opału.

Poprawiłem wjazd na dużą polanę, dzięki czemu teraz jest bardziej wygodny i bezpieczny dla samochodów. Biały kamień, który został użyty do wykończenia tego miejsca, dodaje mu wyjątkowego kolorytu i elegancji, podkreślając naturalny urok okolicy.
Pomału szarość wiosny ustępuje pojawiającej się świeżej zieleni, która rozświetla krajobraz i nadaje mu rześkiego, odświeżającego charakteru.
Ta zieleń jest uzupełniona przez różnorodne, kolorowe kwiaty, głównie tulipany, które już teraz pięknie kwitną, tworząc malownicze dywany na polanie. W tym czasie zakwitły także piękne wiśnie i pigwa, których delikatne, kwieciste gałęzie dodają uroku całemu otoczeniu.
Na dodatek jagoda kamczacka, rosnąca w pobliżu, ma już malutkie zielone jagody, które z czasem dojrzeją i będą stanowiły smaczny dodatek do letnich zbiorów.
Cały ten krajobraz tętni życiem i naturalnym pięknem, zapowiadając nadchodzący pełen kolorów i aromatów sezon.

Na przedostatniej fotografii dostrzec można urokliwą scenerię, na której nad leśną drogą unosi się zestaw kolorowych trójkątów, które mimo minionej zimy nadal zachowały żywe odcienie i dobrą kondycję.
Te wesołe, wielobarwne dekoracje dodają naturalnej przestrzeni odrobinę radosnego kolorytu i wprowadzają element zabawy do spokojnej leśnej atmosfery.
Właśnie pod tą efektowną, kolorową dekoracją planowane jest zawieszenie hamaka, który stanie się idealnym miejscem do odpoczynku i relaksu wśród natury. To połączenie naturalnego piękna z kreatywnymi ozdobami tworzy przytulny zakątek, sprzyjający chwili wytchnienia i kontemplacji otaczającej przyrody.

Pewnej pięknej niedzieli wybraliśmy się ze znajomymi do Kazimierza Dolnego. Spacer zaczęliśmy od Mięćmierza.
Mięćmierz to naprawdę urokliwe miejsce, które zachwyca swoim spokojem i pięknem natury. Położony nad Wisłą, z dala od miejskiego zgiełku, pozwala na chwilę wytchnienia i kontakt z przyrodą.
Obserwowanie wiatraka holenderskiego, podziwianie widoków z punktu widokowego Albrechtówka oraz panorama na Zamek w Janowcu, rzekę i Krowią Wyspę sprawiają, że każda wizyta tutaj jest pełna niezapomnianych wrażeń.

Spacerując po urokliwej miejscowości Mięćmierz, można odnieść wrażenie, jakby przeniosło się do żywego skansenu, pełnego autentycznej historii i tradycji. Drewniane domy, które dominują w krajobrazie, często zachwycają bogatymi zdobieniami i unikalnym stylem architektonicznym, świadcząc o dbałości dawnych mieszkańców o estetykę i kulturę swojej okolicy. Ich starannie wykonane detale, takie jak rzeźbienia, ornamenty czy kolorowe malowidła, podkreślają bogactwo lokalnego dziedzictwa.
Większość z tych budynków to prywatne posesje, zamieszkiwane przez mieszkańców, którzy pielęgnują tradycję i chronią unikalny charakter swojego domu. Jest tu też kilka domów gościnnych, które chętnie przyjmują turystów oraz artystów poszukujących spokoju i inspiracji w otoczeniu natury i historycznego dziedzictwa. Te miejsca oferują nie tylko komfortowy nocleg, ale także możliwość poznania lokalnej kultury i tradycji z bliska.

Często w tych gościnnych domach goszczą artyści, muzycy czy rękodzielnicy, którzy odnajdują tu idealne warunki do tworzenia i odpoczynku od zgiełku miejskiego życia. Turyści z kolei chętnie korzystają z okazji, by zanurzyć się w spokojnej atmosferze, podziwiać unikalną architekturę i poczuć ducha minionych epok. Spacerując po Mięćmierzu, można więc nie tylko podziwiać piękno tradycyjnej architektury, ale także poczuć magię miejsca, które żyje historią i sztuką, będąc jednocześnie żywym świadkiem dawnych czasów.

Mięćmierz wyróżnia się na mapie regionu dzięki swojemu charakterystycznemu symbolowi – holenderskiemu wiatrakowi z XIX wieku, usytuowanemu na wzgórzu niedaleko wioski. Ten unikalny obiekt jest jednym z nielicznych tego typu zachowanych na terenie okolicy, co czyni go ważnym elementem dziedzictwa historycznego i krajobrazowego. Obecnie wiatrak nie pełni już funkcji użytkowych, lecz nadal przyciąga turystów i fotografów, stanowiąc malownicze tło do zdjęć i ciekawą atrakcję dla odwiedzających.
Do Mięćmierza można dotrzeć pieszo z Kazimierza Dolnego, pokonując około 3 km spacerem wzdłuż Wisły lub przez lasy i wzgórza. Alternatywnie, można tam dojechać rowerem lub samochodem. Trasa jest dobrze oznakowana, malownicza i atrakcyjna o każdej porze roku. Podróż samochodem zajmuje około 10 minut.
To idealne miejsce na relaksujący spacer i poznanie lokalnej historii i tradycji. Mam nadzieję, że spędziliście tam miły czas!

Polowanie na bażanty, rośliny zimą w ogrodzie

W grudniu 2025 roku nic nie zwiastowało, że będzie zima taka prawie jak dawniej, z mrozem i śniegiem. Pogoda tego roku zaskakiwała wszystkich – nie było typowych zimowych chłodów ani śnieżnych opadów, które zwykle występowały o tej porze roku. W miarę jak zbliżał się koniec roku, mieszkańcy okolicznych miast i wsi zaczęli się zastanawiać, czy to przypadkiem nie jest początek jakiejś nietypowej, ciepłej zimy.
Jeszcze 6 grudnia w ogrodzie była zielona pietruszka, szczypiorek, które już w styczniu wystawały spod śniegu. To było niezwykłe – w tym okresie kilka lat temu zwykle ogród był już pokryty śniegiem, a rośliny zimowały w stanie uśpienia.
Jednakże w tym roku, mimo chłodniejszych dni, niektóre z nich zdawały się niezmiennie zielone i zdrowe, co dodawało otuchy ogrodnikom i miłośnikom przyrody.
Pod warstwą śniegu można było dostrzec drobne, zielone pędy, które wydawały się nie mieć zamiaru zaprzestawać wzrostu, co jeszcze bardziej podkreślało wyjątkowość tego zimowego sezonu.

Pięknie prezentowały się czerwone owoce ognika szkarłatnego, które często bywają mylone z jarzębiną. Ognik jest pięknym i niezwykłym elementem zimowego pejzażu. Jego intensywnie czerwone, błyszczące owoce kontrastowały z ciemnozielonymi liśćmi i białym śniegiem, tworząc malowniczy obrazek. Jednakże, choć owoce ognika są jadalne po obróbce termicznej, to często są pomijane na rzecz bardziej popularnych owoców, takich jak jarzębina.
Piękno tych owoców nie tylko tkwiło w ich wyglądzie, ale także w ich właściwościach odżywczych.
Jarzębina, choć równie atrakcyjna wizualnie, jest znacznie bardziej wartościowa pod względem smaku i zdrowotnych korzyści. Owoce jarzębiny zawierają witaminy, zwłaszcza witaminę C, oraz antyoksydanty, które wspierają układ odpornościowy. Zarówno jarzębina, jak i owoce ognika, po odpowiedniej obróbce, mogą być wykorzystywane do przygotowania soków, konfitur czy nalewów, co dodawało kolorytu i smaku zimowym miesiącom.

Pomimo braku śniegu i mrozu, które zwykle kojarzą się z zimową porą, ten sezon w 2025 roku pokazywał, że natura potrafi zaskakiwać i dostarczać pięknych widoków nawet w nietypowych warunkach. Taka zima skłaniała do refleksji nad zmiennością klimatu i nad tym, jak niezwykłe mogą być nawet najbardziej przewidywalne pory roku.

W ogrodzie, w poszukiwaniu pożywienia, pojawiły się bażanty – piękne, kolorowe ptaki, które przyciągnęły uwagę swoją urodą i zachowaniem.
Fotopułapka, zamontowana w okolicy, zarejestrowała ich niezwykłe chwile, ukazując ich naturalne zachowania. Te eleganckie ptaki, z ich jaskrawym upierzeniem i zwinnością, wyglądały bajkowo na tle białego śniegu, tworząc niezwykły, zimowy pejzaż pełen uroku i magii.
Ich poruszanie się, czujne spojrzenia i delikatne kroki można obserwować na moim kanale YouTube. W filmie można zobaczyć, jak bażanty poruszają się w zimowym otoczeniu. Zapraszam do obejrzenia nagrania, które pozwoli Wam poczuć się jakbyście byli bliżej tych pięknych ptaków i zanurzyć się w ich naturalnym świecie. Link do mojego kanału znajduje się w bocznym panelu, a bezpośredni link do filmu jest tutaj. 👉 Bażant

Na fotografiach można dostrzec pięknie ustrojone śniegiem gałązki sosny, które delikatnie opadają pod ciężarem białego puchu, tworząc malowniczy, zimowy pejzaż. W tle widać krzewy, które również pokryły się cienką warstwą śniegu, nadając im wyjątkowego uroku i wprowadzając nas w atmosferę spokojnej zimowej idylli.

Natomiast ogrodowy stół i ławka, które z pozoru służyły do wypoczynku na świeżym powietrzu, teraz pokryte są śniegiem w taki sposób, że przypominają rozłożony na nich biały obrus, jakby czekały na zimowe przyjęcie.
Cały widok jest naprawdę magiczny – zimowa sceneria, w której natura i elementy otoczenia zdają się tworzyć harmonijną całość, wprowadzając nas w atmosferę ciszy, spokoju i niezwykłego piękna tego sezonu.

Dziwne grzyby w 2025 roku

W 2025 roku w moich stronach z powodu panującej suszy nie było urodzaju na leśne grzyby. Długi okres bezdeszczowych dni sprawił, że lasy wyschły, a ziemia stała się twarda i pozbawiona wilgoci. Grzyby, które zwykle obficie pojawiały się w tym czasie, nie miały warunków do rozwoju, co znacząco wpłynęło na ich ilość.
Mieszkańcy okolicznych wsi i lasów byli rozczarowani, bo grzybobranie to dla nich nie tylko okazja do zdobycia smacznych przysmaków, ale także tradycyjna forma spędzania wolnego czasu i źródło dodatkowego dochodu.
Brak urodzaju na leśne grzyby był symbolem trudnych warunków pogodowych i zmieniającego się klimatu, które coraz bardziej wpływają na naturalne ekosystemy.

Pomimo panującej suszy i trudnych warunków pogodowych, udało mi się kilkakrotnie znaleźć po kilka sztuk jadalnych grzybów.
Wbrew oczekiwaniom, że suche i gorące dni zniszczą ich populację, okazuje się, że niektóre gatunki potrafią przetrwać nawet w niesprzyjających warunkach.
Na fotografiach można podziwiać kilka pięknych, dorodnych grzybów, które wyróżniają się swoim kształtem, kolorem i świeżością.
Ich obecność była dla mnie miłym zaskoczeniem i dowodem na to, że nawet w trudnych okresach grzybiarstwo może przynosić satysfakcję i okazję do cieszenia się naturą.

Natomiast w parku zauważyłem wysoko na drzewie piękne grzyby, które swoim kształtem przypominały trąbki.
Miały długie nóżki i szerokie, stożkowate kapelusze, które przypominały trąbki. Ich kolor był dość nietypowy – od jasnobrązowego po lekko zielonkawy, co dodawało im jeszcze więcej tajemniczości.

Nie jestem pewien, co to za grzyby i czy są one jadalne czy też mogą być trujące.
Zastanawiam się, czy ktoś z mieszkańców parku lub specjalistów od grzybów mógłby mi pomóc w identyfikacji tych interesujących okazów.
W każdym razie, wyglądały naprawdę niezwykle i stanowiły ciekawy element tego naturalnego otoczenia.

Ogrodowe archiwum z lata 2025

Zbliża się kolejny sezon działkowiczów, czas, kiedy na nowo zaczną rozbrzmiewać odgłosy pracy w ogrodzie, a kolorowe kwiaty i soczysta zieleń będą cieszyć oczy każdego miłośnika roślin. Na razie jednak wciąż panuje jeszcze zimowa sceneria – w ogrodzie leży jeszcze śnieg, przykrywając ziemię białym dywanem.
Mimo to, w sercach działkowiczów już kiełkuje nadzieja na nadchodzące ciepłe dni, kiedy będą mogli zacząć przygotowania do sezonu, sadzić pierwsze rośliny i cieszyć się urokami własnego kawałka zieleni.
W oczekiwaniu na wiosnę warto wykorzystać ten czas na planowanie nowych nasadzeń i odświeżenie ogrodu, by z każdym dniem zbliżać się do pełni sezonu.

Ja ten czas wykorzystuję na uzupełnienie bloga o posty z poprzedniego sezonu.
Lato 2025 było piękne, słoneczne z wysokimi temperaturami. Susza dyktowała ciężkie warunki przetrwania dla roślin, które ledwo dyszały. Mimo to, natura starała się przetrwać, a pola i łąki przybierały odcienie suchej zieleni i brązu. Ludzie zmagali się z brakiem wody, starając się oszczędzać każdy litr, a lokalne społeczności szukały sposobów na złagodzenie skutków upałów.

Pewnego dnia postanowiliśmy spędzić czas na działce i przygotować wspólny obiad na świeżym powietrzu. W menu miały znaleźć się różne pyszności, a jednym ze składników miały być grzyby, które zawsze dodają potrawom wyjątkowego aromatu i smaku. Niestety, również grzybnie też cierpiały z powodu suszy. Już na początku szukania grzybów, zdałem sobie sprawę, że nie będzie to udane grzybobranie.
Udało się znaleźć tylko jeden borowik. Mimo to, był to wyjątkowy okaz – zdrowy, nieuszkodzony i dobrze wybarwiony, co rzadko się zdarza w tym okresie. Zazwyczaj w tym czasie większość grzybów, które znajdujemy, okazuje się robaczywa, co jest spowodowane obecnością różnych owadów i warunkami pogodowymi sprzyjającymi rozwojowi szkodników.
Zdecydowaliśmy się na przygotowanie tego jednego, ale cennego borowika, wiedząc, że jego smak i aromat będą w stanie podkreślić danie. Starannie go umyliśmy i pokroiliśmy, a następnie usmażyliśmy na maśle z odrobiną cebuli i przyprawami.

To będzie taki mały dodatek do kurczaka, który razem z warzywami z naszego warzywniaka uzupełni obiad. Całość okazała się wyśmienita i mimo skromnych składników, obiad okazał się niezwykle smaczny i satysfakcjonujący.
To doświadczenie przypomniało nam, jak ważne jest cierpliwe poszukiwanie i docenianie nawet najskromniejszych zdobyczy natury, bo czasami to właśnie one okazują się najbardziej wartościowe i smakowite.

Tak przygotowany obiad na świeżym powietrzu, w otoczeniu pachnącego lasu oraz malowniczego krajobrazu z rozłożonymi belami słomy na polu, sprawił, że nasze doznania smakowe były jeszcze bardziej wyjątkowe i pełne naturalnego uroku.

Cieszyliśmy się nie tylko smakiem pysznych potraw, ale także pięknem otaczającej nas przyrody, która tworzyła idealne tło do relaksującego wypoczynku na łonie natury. Ta wspólna chwila na świeżym powietrzu, w otoczeniu zieleni i wiejskiego pejzażu, sprawiła, że posiłek stał się nie tylko sycącym doświadczeniem kulinarnym, ale także prawdziwą ucztą dla zmysłów i ducha.

Sokół z nowym ubarwieniem

Czas nadrobić zaległości. Po kilku latach działalności bloga, google przestało indeksować moją stronę. Stwierdzili błąd przekierowania, a przecież nic nie zmieniałem od lat. Od dzisiaj główna strona bloga jest indeksowana, ale podstrony już nie. Wznawiam publikowanie nowych postów z nadzieją, że blog będzie już bez problemów indeksowany. Brak indekasacji w najbardziej popularnej wyszukiwarce jest kluczowy na dodarcie do rzeszy czytelników. Trochę to dziwne, bo inne wyszukiwarki nie mają tego problemu z moim blogiem. To tyle w kwestii wyjasnienia dlaczego przestały pojawiać się nowe wpisy. Pół roku zaległości co się działo w ogrodzie leśnym przedstawię w skrócie i myślę, że w 2026 roku relacje będą już w miarę na bieżąco.

Któregoś dnia w lipcu 2025 roku rozpocząłem dzień od śniadania, kawy oraz przeglądu wiadomości w necie. Tego dnia zająłem się pomysłem zrobienia uchwytu ze starego pędzla. Ten prosty trik pozwala na oszczędność i dbanie o środowisko. Dzięki temu można uniknąć konieczności mycia pędzla po każdym użyciu, a wymiana gąbki jest wygodna i szybka.
Zajrzyj na ten link, aby obejrzeć cały proces: Nowy uchwyt do malowania ze starego pędzla

Sokoły, które wcześniej na balkonie i parapecie miały odstraszać gołębie, trafiły do ogrodu. Tam otrzymały nowe ubarwienie i wcieliły się w rolę ozdób, dodając uroku przestrzeni i pełniąc jednocześnie funkcję dekoracji. W tym zadaniu wykorzystano stare lakiery do paznokci.

Letnie dni są długie, a wykonywanie prac na świeżym powietrzu w pięknym otoczeniu sprawia, że odczuwamy, iż czas płynie szybciej. Nawet nie miałem czasu, żeby pospacerować po lesie. Jednak to nie był stracony czas, bo na działce zrobiłem ponad 10 000 kroków.
Nad leśną drogą rozwieszone kolorowe chorągiewki powiewały na wietrze, tworząc radosną i wesołą atmosferę w otoczeniu przyrody.
To był kolejny bardzo udany dzień w otoczeniu przyrody.

Pizza w ogrodzie

Dzisiaj zmiana menu kuchni plenerowej. Był już schabowy z ziemniakami, bigos, zupy, jajecznica i inne. Robiliśmy też tu kapustę kiszoną, ogórki i galaretę. Jednak zrobienie pizzy w tych warunkach to wyzwanie. Kluczem do sukcesu jest odpowiedni kamień. My kupiliśmy przez internet taki specjalny kamień do wypieków pizzy.
Można też zastosować cegłę szamotową lub zwykły, płaski kamień polny. Nasz piecyk jest okrągły to i kamień do pizzy zamówiliśmy w tym kształcie. Akurat średnica kamienia była idealna dopasowana do średnicy piecyka.
Zapraszam na filmik Jak zrobić pizzę w ogrodzie
Ciasto było przygotowane wcześniej, żeby dojrzało. Z instrukcji dowiedziałem się, że kamień należy rozgrzewać stopniowo, aby uniknąć pęknięć – zacznij od zimnego kamienia i powoli zwiększaj temperaturę.

Rozpaliłem ogień i starałem się uzyskać temperaturę (około 250-300°C), teoretycznie na oko, bo nie miałem żadnego sposobu tego sprawdzić. Najważniejsze, żeby kamień był dobrze nagrzany – sprawdzałem temperaturę, trzymając rękę w odległości kilku centymetrów od kamienia (nie dotykając!) – powinno odczuwać się ciepło.
W tym czasie, gdy ja grzałem kamień, robiło się ciasto, samo :). Pilnowałem ognia i patrzyłem, jak ciasto się rozwałkowuje na cienki placek i nakładane są na niego składniki sos, ser, warzywa, zioła i jeden dopiero co znaleziony koźlarz babka.
Gdy wszystko było już gotowe, przyszedł moment przełożenia pizzy na rozgrzany kamień. Trochę było z tym zabawy, bo nie mieliśmy żadnej łopatki, a i konstrukcja piecyka nie ułatwiała tego. Pomimo tych trudności ostatecznie pizza wylądowała na rozgrzanym kamieniu w piecyku. Pieczenie teoretycznie miało trwać od 7 do 12 minut, aż ciasto się zarumieni, a ser roztopi. Jednak czasu nikt nie mierzył, tylko trzeba było obserwować pizzę, aby się nie przypaliła.

Było to utrudnione, bo po przykryciu piecyka metalową pokrywą nic nie było widać. Wobec tego, co jakiś czas pokrywę minimalnie odsuwaliśmy. Pierwsza pizza była dobra, ale następne ocierały się już o ideał.
Zapach pieczone ciasta rozchodził się po całej działce. W lesie też było czuć piekarnią. Wiem, co mówię, bo gdy piekła się pizza, to w tym czasie chodziłem w pobliżu po lesie w poszukiwaniu grzybów. No dobra, a co z pizzą? Spokojnie nadzór był.
Pierwsza upieczona pizza została ostrożnie z piecyka, a na rozgrzany kamień wylądowała następna. Wyjęta pizza, czekając na pokrojenie, musiała chwilę odetchnąć. Jedzona na świeżym to po prostu niebo w gębie :)
Zapraszam na inne filmiki udostępnione na moim kanale YouTube
Amatorskie filmiki