Ogrodowe archiwum z lata 2025

Zbliża się kolejny sezon działkowiczów, czas, kiedy na nowo zaczną rozbrzmiewać odgłosy pracy w ogrodzie, a kolorowe kwiaty i soczysta zieleń będą cieszyć oczy każdego miłośnika roślin. Na razie jednak wciąż panuje jeszcze zimowa sceneria – w ogrodzie leży jeszcze śnieg, przykrywając ziemię białym dywanem.
Mimo to, w sercach działkowiczów już kiełkuje nadzieja na nadchodzące ciepłe dni, kiedy będą mogli zacząć przygotowania do sezonu, sadzić pierwsze rośliny i cieszyć się urokami własnego kawałka zieleni.
W oczekiwaniu na wiosnę warto wykorzystać ten czas na planowanie nowych nasadzeń i odświeżenie ogrodu, by z każdym dniem zbliżać się do pełni sezonu.

Ja ten czas wykorzystuję na uzupełnienie bloga o posty z poprzedniego sezonu.
Lato 2025 było piękne, słoneczne z wysokimi temperaturami. Susza dyktowała ciężkie warunki przetrwania dla roślin, które ledwo dyszały. Mimo to, natura starała się przetrwać, a pola i łąki przybierały odcienie suchej zieleni i brązu. Ludzie zmagali się z brakiem wody, starając się oszczędzać każdy litr, a lokalne społeczności szukały sposobów na złagodzenie skutków upałów.

Pewnego dnia postanowiliśmy spędzić czas na działce i przygotować wspólny obiad na świeżym powietrzu. W menu miały znaleźć się różne pyszności, a jednym ze składników miały być grzyby, które zawsze dodają potrawom wyjątkowego aromatu i smaku. Niestety, również grzybnie też cierpiały z powodu suszy. Już na początku szukania grzybów, zdałem sobie sprawę, że nie będzie to udane grzybobranie.
Udało się znaleźć tylko jeden borowik. Mimo to, był to wyjątkowy okaz – zdrowy, nieuszkodzony i dobrze wybarwiony, co rzadko się zdarza w tym okresie. Zazwyczaj w tym czasie większość grzybów, które znajdujemy, okazuje się robaczywa, co jest spowodowane obecnością różnych owadów i warunkami pogodowymi sprzyjającymi rozwojowi szkodników.
Zdecydowaliśmy się na przygotowanie tego jednego, ale cennego borowika, wiedząc, że jego smak i aromat będą w stanie podkreślić danie. Starannie go umyliśmy i pokroiliśmy, a następnie usmażyliśmy na maśle z odrobiną cebuli i przyprawami.

To będzie taki mały dodatek do kurczaka, który razem z warzywami z naszego warzywniaka uzupełni obiad. Całość okazała się wyśmienita i mimo skromnych składników, obiad okazał się niezwykle smaczny i satysfakcjonujący.
To doświadczenie przypomniało nam, jak ważne jest cierpliwe poszukiwanie i docenianie nawet najskromniejszych zdobyczy natury, bo czasami to właśnie one okazują się najbardziej wartościowe i smakowite.

Tak przygotowany obiad na świeżym powietrzu, w otoczeniu pachnącego lasu oraz malowniczego krajobrazu z rozłożonymi belami słomy na polu, sprawił, że nasze doznania smakowe były jeszcze bardziej wyjątkowe i pełne naturalnego uroku.

Cieszyliśmy się nie tylko smakiem pysznych potraw, ale także pięknem otaczającej nas przyrody, która tworzyła idealne tło do relaksującego wypoczynku na łonie natury. Ta wspólna chwila na świeżym powietrzu, w otoczeniu zieleni i wiejskiego pejzażu, sprawiła, że posiłek stał się nie tylko sycącym doświadczeniem kulinarnym, ale także prawdziwą ucztą dla zmysłów i ducha.

Koty, psy, kury i ukryte ruiny

Niedziela była dniem poszukiwania wiosny w terenie. Zanim wyruszyliśmy, koty siedząc na parapecie, liczyły na promyki słońca. Do południa było, ale tam nie były dostępne dla nich miejsca przy oknach. W oczekiwaniu na przewodnika grupy sfilmowałem jego ptactwo domowego.
Wyruszamy, a za nami trzy psy sąsiada. Dwa z nich posłuchały naszego przodownika i wróciły na swoją posesję. Ten jeden podążał za nami dość długo, ale on też postanowił wrócić na swoje terytorium. Nasza grupa wyglądała ciekawie, dwie osoby z kijkami, jedna osoba z rękami w kieszeni. Ja z aparatem niepatrzącą pod nogi szukałem ciekawego materiału do nagrania lub fotografowania. Efekt był taki, że buty miałem już ubabrane w błocie, do spodni przyczepiły mi się rzepy.
Trasa wiodła nad Wisłą. Chwilę naszą uwagę przykuła jazda po wertepach i przez wodę samochodów terenowych. Przewodnik wchodząc mi pod obiektyw, przysłonił mi w najważniejszym momencie przeprawę pojazdów przez odnogę Wisły.
Rzuciłem kilka niecenzuralnych słów. Po pojazdach został tylko zapach spalin. Weszliśmy w las, tu było boisko, a tam dalej są ruiny budynków opuszczonej wsi, informuje przewodnik. Rzeczywiście, w zaroślach natrafiamy na upadające obiekty mieszkalne i gospodarcze.

Nakręciłem tylko filmiki, które udostępniłem na You Tube i Tik Toku. W starej stodole jest trochę rupieci, np. widoczna na foto kanka. Wychodzimy z lasu i podziwiamy widoki na drugim brzegu Wisły. W lesie było cicho i ciepło, ale idąc drogą przez wieś, wiatr przeszywał nas przenikliwym chłodem. Obok pięknych domów, spotykamy też te popadające w ruinę.
Ciekawie prezentuje się huśtawka przy drodze oraz wiatrak. Mijamy figurkę i skręcamy w leśną drogę, przy której również widać ruiny. Wyskoczył jakiś grzybek przy drodze.
Wychodzimy z lasu, przechodząc koło stawu. Jeszcze 3 kilometry szosą i spacer zaliczony (9 km).

Przed przebudzeniem

👉 Czy kolor skorupki jaj ma znaczenie? Komentarze tylko bez jaj 🤩

Luty — jest ciepło, 10°C, obraz na zewnątrz jesienny, po zimie nie ma śladu. Po pochmurnych i szarych dniach coraz częściej niebo się przejaśnia. Tylko patrzeć jak wybuchnie cud wiosennego obudzenia.
Dziupli i norek coraz częściej wyjdą ich mieszkańcy. Zaroi się na drzewach, krzewach, chaszczach od naszych małych mieszkańców ziemi.

Zaraz na niebieskim niebie pojawią się powracające w kluczach z ciepłych wakacji dzikie gęsi. Drzewa, krzewy, kwiaty oraz inna roślinność zażyje, słonecznej kąpieli, która spowoduje, że ich pączki zaczną nabrzmiewać i zmieniać barwy, a za nimi będą rozwijać się, listki oraz kwiaty.
Kwitną leszczyny, wierzby z pięknymi kotkami. Jeszcze nie ma wiosny ani przedwiośnia, ale tak zmienia się nam klimat, że w zimie widać ich oznaki. W takiej scenerii spacer z towarzyszącym radosnym szczebiotem bogatki i stukaniem dzięcioła wpływa pozytywnie nastrój. Udało mi się znaleźć tego kowala walacego w dreniane kowadło, pstryk i już go mam zapisanego w pamięci. Przez park, nad Wisłę, bulwarem, z powrotem przez rondo pieszo-rowerowe, jeszcze zakupy i do domu na pyszną kawę.
Trochę się niecierpliwię, bo już chętnie zacząłbym działać w leśnej głuszy. Po zimie pracy będzie dużo, ale to jest dopiero luty, a dawniej w lutym było śniegu po kolana albo i wyżej.

Zimowe fotografie

🚩 Metody konserwacji żywności

Po ciepłych dniach jesieni nastąpiły przymrozki, które przystroiły rośliny w piękne białe szaty.
W opuszczonym ogrodzie na jabłoniach czekają jabłuszka na ptasią degustację. Najwięcej śniegu napadało w nocy. Rano było co odśnieżać.
Kaczki w parku czekają na karmę przygotowaną dla nich w specjalnych pojemnikach.
Wstąpiła nadzieja, że w tym roku święta będą białe. Była to tylko nadzieja. W mojej miejscowości po śniegu nie ma już żadnego śladu.
Prognoza długoterminowa informuje, że święta będą bez śniegu.

Ogród różnorodności

❗Jak rozpoznać zepsutą żywność?🚑

Różnorodność w życiu i przyrodzie wpływają na wspaniałą wyjątkowość. Bogactwo odmienności zapobiega nudzie i inspiruje do aktywności. Dzisiaj jednak późne przybycie do tej oazy dało mi mało czasu na zatrzymanie się przy naszym wachlarzu urozmaicenia.
Słonecznko już jest wysoko, przyjemnie przygrzewa i nie zachęca do pracy. Dlatego też idę na grzyby i jak widać na załączonej fotografii, będzie sos grzybowy. W czasie oczekiwania na gotowaną wodę oczyściłem grzyby. Po kawie i małym co nieco uwieczniłem na cyfrowej „kliszy” kwiaty. Dobrze, że dzisiaj hamak nie został zainstalowany, bo nic bym nie zrobił. A tak przynajmniej dokończyłem układanie podłogi w domku gospodarczym i z pomocą żony pomalowaliśmy impregnatem deski.

Następnym razem zostałem „dostarczony” na działkę już przed siódmą godziną. Piękny, rześki, trochę zamglony poranek. Czuć przyjemny chłód.
Zakładam bluzę z kapturem, cykam kilka fotek, na których widać piękno tego poranka oraz widok na działkę od strony pola. Idę do lasu na grzyby.
Radzę grzybiarzom zakładać ubranie z kapturem, który skutecznie chroni przed wpadaniem igieł, liści i innych paprochów za kołnierz. W lesie sucho, aż trzeszczy pod nogami. Moją uwagę przykuły wyrzeźbione liście przez owady. Z grzybów tylko huba na drzewie pięknie się wychyla z ciekawości, kto to chodzi po lesie.

Z poprzedniego grzybobrania była bardzo smaczna borowikowa zupa. Dzisiaj w koszyku tylko jeden borowik o wątpliwym zdrowiu. Jednak ochota na zupę z borowików jest ogromna. Trudno, dołożę więcej Kartofli :).

Z Olą ułożyliśmy drewno opałowe, ale niezabezpieczone rozsypało się w nieładzie.
Następny pobyt rozpocząłem od ułożenia „gazu” do kuchni polowej :). Pogoda również piękna, hamak rozwieszony, odpoczywam, czytając książkę. Modyfikuję skalniak w stylu „gołoborze”, no i znowu skusiłem się na fotkę berberysu. Ławka jest już u kresu wytrzymałości Robię zdjęcia wrzosu, przyciętej lawendy, która już zdążyła odrosnąć oraz szałwii.

Najbardziej jednak podobają mi się uwiecznione rośliny przy zachodzącym słońcu. Są bajecznie piękne, mieniące się różnymi kolorami. Na ostatnich pstryknięciach widać zachód słońca przez przycięte (prześwietlone) drzewa. Zapraszam do następnej fotorelacji.