Polowanie na bażanty, rośliny zimą w ogrodzie

W grudniu 2025 roku nic nie zwiastowało, że będzie zima taka prawie jak dawniej, z mrozem i śniegiem. Pogoda tego roku zaskakiwała wszystkich – nie było typowych zimowych chłodów ani śnieżnych opadów, które zwykle występowały o tej porze roku. W miarę jak zbliżał się koniec roku, mieszkańcy okolicznych miast i wsi zaczęli się zastanawiać, czy to przypadkiem nie jest początek jakiejś nietypowej, ciepłej zimy.
Jeszcze 6 grudnia w ogrodzie była zielona pietruszka, szczypiorek, które już w styczniu wystawały spod śniegu. To było niezwykłe – w tym okresie kilka lat temu zwykle ogród był już pokryty śniegiem, a rośliny zimowały w stanie uśpienia.
Jednakże w tym roku, mimo chłodniejszych dni, niektóre z nich zdawały się niezmiennie zielone i zdrowe, co dodawało otuchy ogrodnikom i miłośnikom przyrody.
Pod warstwą śniegu można było dostrzec drobne, zielone pędy, które wydawały się nie mieć zamiaru zaprzestawać wzrostu, co jeszcze bardziej podkreślało wyjątkowość tego zimowego sezonu.

Pięknie prezentowały się czerwone owoce ognika szkarłatnego, które często bywają mylone z jarzębiną. Ognik jest pięknym i niezwykłym elementem zimowego pejzażu. Jego intensywnie czerwone, błyszczące owoce kontrastowały z ciemnozielonymi liśćmi i białym śniegiem, tworząc malowniczy obrazek. Jednakże, choć owoce ognika są jadalne po obróbce termicznej, to często są pomijane na rzecz bardziej popularnych owoców, takich jak jarzębina.
Piękno tych owoców nie tylko tkwiło w ich wyglądzie, ale także w ich właściwościach odżywczych.
Jarzębina, choć równie atrakcyjna wizualnie, jest znacznie bardziej wartościowa pod względem smaku i zdrowotnych korzyści. Owoce jarzębiny zawierają witaminy, zwłaszcza witaminę C, oraz antyoksydanty, które wspierają układ odpornościowy. Zarówno jarzębina, jak i owoce ognika, po odpowiedniej obróbce, mogą być wykorzystywane do przygotowania soków, konfitur czy nalewów, co dodawało kolorytu i smaku zimowym miesiącom.

Pomimo braku śniegu i mrozu, które zwykle kojarzą się z zimową porą, ten sezon w 2025 roku pokazywał, że natura potrafi zaskakiwać i dostarczać pięknych widoków nawet w nietypowych warunkach. Taka zima skłaniała do refleksji nad zmiennością klimatu i nad tym, jak niezwykłe mogą być nawet najbardziej przewidywalne pory roku.

W ogrodzie, w poszukiwaniu pożywienia, pojawiły się bażanty – piękne, kolorowe ptaki, które przyciągnęły uwagę swoją urodą i zachowaniem.
Fotopułapka, zamontowana w okolicy, zarejestrowała ich niezwykłe chwile, ukazując ich naturalne zachowania. Te eleganckie ptaki, z ich jaskrawym upierzeniem i zwinnością, wyglądały bajkowo na tle białego śniegu, tworząc niezwykły, zimowy pejzaż pełen uroku i magii.
Ich poruszanie się, czujne spojrzenia i delikatne kroki można obserwować na moim kanale YouTube. W filmie można zobaczyć, jak bażanty poruszają się w zimowym otoczeniu. Zapraszam do obejrzenia nagrania, które pozwoli Wam poczuć się jakbyście byli bliżej tych pięknych ptaków i zanurzyć się w ich naturalnym świecie. Link do mojego kanału znajduje się w bocznym panelu, a bezpośredni link do filmu jest tutaj. 👉 Bażant

Na fotografiach można dostrzec pięknie ustrojone śniegiem gałązki sosny, które delikatnie opadają pod ciężarem białego puchu, tworząc malowniczy, zimowy pejzaż. W tle widać krzewy, które również pokryły się cienką warstwą śniegu, nadając im wyjątkowego uroku i wprowadzając nas w atmosferę spokojnej zimowej idylli.

Natomiast ogrodowy stół i ławka, które z pozoru służyły do wypoczynku na świeżym powietrzu, teraz pokryte są śniegiem w taki sposób, że przypominają rozłożony na nich biały obrus, jakby czekały na zimowe przyjęcie.
Cały widok jest naprawdę magiczny – zimowa sceneria, w której natura i elementy otoczenia zdają się tworzyć harmonijną całość, wprowadzając nas w atmosferę ciszy, spokoju i niezwykłego piękna tego sezonu.

Sokół z nowym ubarwieniem

Czas nadrobić zaległości. Po kilku latach działalności bloga, google przestało indeksować moją stronę. Stwierdzili błąd przekierowania, a przecież nic nie zmieniałem od lat. Od dzisiaj główna strona bloga jest indeksowana, ale podstrony już nie. Wznawiam publikowanie nowych postów z nadzieją, że blog będzie już bez problemów indeksowany. Brak indekasacji w najbardziej popularnej wyszukiwarce jest kluczowy na dodarcie do rzeszy czytelników. Trochę to dziwne, bo inne wyszukiwarki nie mają tego problemu z moim blogiem. To tyle w kwestii wyjasnienia dlaczego przestały pojawiać się nowe wpisy. Pół roku zaległości co się działo w ogrodzie leśnym przedstawię w skrócie i myślę, że w 2026 roku relacje będą już w miarę na bieżąco.

Któregoś dnia w lipcu 2025 roku rozpocząłem dzień od śniadania, kawy oraz przeglądu wiadomości w necie. Tego dnia zająłem się pomysłem zrobienia uchwytu ze starego pędzla. Ten prosty trik pozwala na oszczędność i dbanie o środowisko. Dzięki temu można uniknąć konieczności mycia pędzla po każdym użyciu, a wymiana gąbki jest wygodna i szybka.
Zajrzyj na ten link, aby obejrzeć cały proces: Nowy uchwyt do malowania ze starego pędzla

Sokoły, które wcześniej na balkonie i parapecie miały odstraszać gołębie, trafiły do ogrodu. Tam otrzymały nowe ubarwienie i wcieliły się w rolę ozdób, dodając uroku przestrzeni i pełniąc jednocześnie funkcję dekoracji. W tym zadaniu wykorzystano stare lakiery do paznokci.

Letnie dni są długie, a wykonywanie prac na świeżym powietrzu w pięknym otoczeniu sprawia, że odczuwamy, iż czas płynie szybciej. Nawet nie miałem czasu, żeby pospacerować po lesie. Jednak to nie był stracony czas, bo na działce zrobiłem ponad 10 000 kroków.
Nad leśną drogą rozwieszone kolorowe chorągiewki powiewały na wietrze, tworząc radosną i wesołą atmosferę w otoczeniu przyrody.
To był kolejny bardzo udany dzień w otoczeniu przyrody.

Przed przebudzeniem

👉 Czy kolor skorupki jaj ma znaczenie? Komentarze tylko bez jaj 🤩

Luty — jest ciepło, 10°C, obraz na zewnątrz jesienny, po zimie nie ma śladu. Po pochmurnych i szarych dniach coraz częściej niebo się przejaśnia. Tylko patrzeć jak wybuchnie cud wiosennego obudzenia.
Dziupli i norek coraz częściej wyjdą ich mieszkańcy. Zaroi się na drzewach, krzewach, chaszczach od naszych małych mieszkańców ziemi.

Zaraz na niebieskim niebie pojawią się powracające w kluczach z ciepłych wakacji dzikie gęsi. Drzewa, krzewy, kwiaty oraz inna roślinność zażyje, słonecznej kąpieli, która spowoduje, że ich pączki zaczną nabrzmiewać i zmieniać barwy, a za nimi będą rozwijać się, listki oraz kwiaty.
Kwitną leszczyny, wierzby z pięknymi kotkami. Jeszcze nie ma wiosny ani przedwiośnia, ale tak zmienia się nam klimat, że w zimie widać ich oznaki. W takiej scenerii spacer z towarzyszącym radosnym szczebiotem bogatki i stukaniem dzięcioła wpływa pozytywnie nastrój. Udało mi się znaleźć tego kowala walacego w dreniane kowadło, pstryk i już go mam zapisanego w pamięci. Przez park, nad Wisłę, bulwarem, z powrotem przez rondo pieszo-rowerowe, jeszcze zakupy i do domu na pyszną kawę.
Trochę się niecierpliwię, bo już chętnie zacząłbym działać w leśnej głuszy. Po zimie pracy będzie dużo, ale to jest dopiero luty, a dawniej w lutym było śniegu po kolana albo i wyżej.

Co się wydarzyło w gniazdku?

Na początek dnia piękny kształt i kolor kwiatów judaszowca rosnącego w parku.
W leśnej działce znalazłem leżące na ziemi w puste ptasie gniazdo podobne do gniazda zamocowanego w gąszczu liści kiwi ogrodowego.
Na szczęście to nie było to. Jednak to marne pocieszenie, bo gniazdo, w którym osiem dni temu były cztery piękne jajeczka, teraz jest puste. Gniazdo jest całe, nie widać w nim też żadnych skorupek.
Nawet jakby wykluły się pisklęta, to na 100% powinny być w gniazdku. Prawdopodobnie jajeczka lub pisklęta zostały zjedzone przez ptaki, lub ssaki. Szkoda, ale takie są prawa natury.

Na stół z palet weszła gąsienica motyla, tylko po co? Chyba nie do pozowania.
Na tle sosen w oczy rzuca się srebrny świerk. Donice przy bramie przygarnęły bratki i pelargonie, a obok nich przycupnęła barwinek.
Zachód słońca rzucił cień na kwietną łąkę.

Ptaki w ogrodzie

Sobota na działce była dla mnie bardziej rekreacyjna niż pracowita. Żona zajmowała się warzywami i kwiatami, gimnastyka prawie doskonała.
Nasze kiwi ogrodowe posłużyło za schronienie i zbudowanie gniazda przez drozda śpiewaka. Co to za ptak zrobił to gniazdo, dowiedziałem się na drugi dzień w niedzielę.
Zacznę od początku. Przechodzą koło kiwi ogrodowego, zauważyłem gniazdo. Ostrożnie się przyjrzałem i zauważyłem, że jest zamieszkałe przez jakiegoś ptaka. Było widać tylko łepek i ogon.
On patrzył na mnie, a ja na niego. Może myślał, że go nie widzę. Domyśliłem się, że wysiaduje jaja, bo w przeciwnym razie już by wyfrunął. Miałem kosić trawę, ale nie chciałem płoszyć ptaszka, zrezygnowałem z tej czynności.
Staraliśmy się jak najmniej chodzić koło tego gniazda. Jest wilgoć, ciepło i rośliny podrosły. Różanecznik i konwalie majowe zaczynają kwitnąć. Sosny bardzo pylą, pokrywając wszystko pyłkiem w kolorze żółtym.Żona posadziła lauro-wiśnię.

Na drugi dzień w niedzielę cały dzień na świeżym powietrzu. Z ciekawości ostrożnie zajrzeliśmy do gniazda, nie ma ptaszka. Zachowując dużą ostrożność, żeby nie zbliżać się za blisko i nic nie dotykając, zrobiłem foto.
W gniazdku są cztery piękne jasno zielonkawo błękitne jaja. Takie jaja składa drozd śpiewak. Za ok. 3 godziny przechodzę cichutko i widzę, że nadal nie ma ptaszka. Może go wczoraj wypłoszyliśmy. Po następnych dwóch godzinach nadal go nie ma. Może jak robiłem zdjęcia, to pozostał obcy mu zapach i już nie wróci do gniazda.

Chodząc po działce, zauważyłem pod sosną borowika, niestety już był podstarzały. Obok niego znalazłem martwego ptaka, to drozd śpiewak. Zmartwiło mnie to, bo może to ten z gniazda. Tylko nie wiem, czy to samiec, czy samica.
Ta sytuacja skłoniła mnie do zdobycia większej wiedzy o drozdach, bo chciałem dowiedzieć się, czy ten martwy jest samcem, czy samicą i kto wysiaduje jajka. Znalazłem odpowiedź, która nie przybliżyła mnie do odpowiedzi, kto jest kto. Samiec i samica drozda śpiewaka mają taki sam wygląd (ubarwienie).
Ptak ten żywi się bezkręgowcami (dżdżownicami, ślimakami i innymi) oraz nasionami i owocami miękkimi (jagody, poziomki). Drozd wyszukuje ofiary za pomocą zmysłu wzroku na otwartej przestrzeni oraz rozgrzebując ściółkę.
Pisklęta karmione są robakami, ślimakami, larwami owadów. Drozd śpiewak migruje głównie w nocy.

Drozdy charakterystycznie powtarzają muzyczne frazy od dwóch do czterech razy – dawid, dawid, filip, filip, trati, trati i przeplata swój śpiew zgrzytliwymi tonami oraz wplata różne motywy. Samiec może mieć w swojej muzyko tece ponad 100 różnych zwrotów. Część z nich przejmuje od swoich rodziców, od innych ptaków oraz może naśladować różne zasłyszane dźwięki, np. dzwonek telefonu.

Samica wysiaduje jaja samodzielnie przez 10–17 dni, po wykluciu podobna ilość czasu upływa na opierzenie się młodych. W ciągu roku ptaki wyprowadzają dwa, trzy lęgi, ale zależy to od pogody. Drozd śpiewak żyje zwykle około trzech lat, jednak maksymalny udokumentowany wiek to prawie 11 lat.
Drozdy były łapane przez ludzi dla jedzenia 12 000 lat temu.

Na szczęście po południu „nasz drozd” wrócił do gniazda. Za tydzień będą młode pisklęta.
Teraz można było spokojnie wypić kawę i popatrzeć za ogrodzenie na pustynię błędowską janowiecką :).