Kiszenie kapusty, grzybobranie i skrót wydarzeń z ogrodu

Ogólne zasady przygotowania domowej kiszonej kapusty, która opierają się na naturalnej fermentacji mlekowej, do której potrzebne są tylko dwa podstawowe składniki: kapusta oraz sól.
Proces ten jest prosty, ale wymaga zachowania czystości i odpowiednich proporcji.
⚖️ Podstawowe proporcje i składniki
• Kapusta: najlepiej wybierać późne, zimowe odmiany (są twardsze i mają więcej cukrów potrzebnych do fermentacji).
• Sól: kluczowa zasada to 15–20 g soli na 1 kg poszatkowanej kapusty (ok. 1 płaska łyżka stołowa).
Używaj wyłącznie soli kamiennej niejodowanej (np. kłodawskiej), ponieważ jod i antyzbrylacze mogą zaburzyć proces fermentacji.
• Dodatki (opcjonalnie): starta marchew (ok. 1-2 sztuki na kg), kminek, nasiona kopru, liście laurowe, ziele angielskie lub kawałki jabłek.

🥣 Instrukcja krok po kroku
Przygotowanie warzyw - oczyść główki kapusty z zewnętrznych, brudnych lub uszkodzonych liści. Przekrój je na części, wytnij głąb, a resztę drobno poszatkuj nożem, szatkownicą lub kup na targu już posztkowaną.
Jeśli dodajesz marchewkę, zetrzyj ją na grubych oczkach tarki.
Solenie i zmiękczanie
Wrzuć poszatkowaną kapustę (oraz marchewkę i przyprawy) do dużej miski lub czystej wanienki. Zasyp odmierzoną ilością soli i dokładnie wymieszaj.
Odstaw całość na około 20–30 minut. Sól wyciągnie z warzyw wodę, dzięki czemu kapusta zmięknie i puści dużo soku.
Układanie i ubijanie
Przełóż kapustę do wybranego naczynia – może to być kamionka, specjalna beczka lub po prostu duże, wyparzone szklane słoiki.
• Nakładaj kapustę partiami i bardzo mocno ugniataj ją dłonią, pięścią lub drewnianym tłuczkiem.
• Kapusta musi być upakowana tak ściśle, aby została całkowicie przykryta własnym sokiem. Brak dostępu tlenu zapobiega powstawaniu pleśni.
Na wierzchu kapusty połóż talerzyk lub czysty liść kapusty i docociąż go (np. wyparzonym kamieniem lub słoikiem z wodą), aby warzywa nie wypływały ponad poziom soku. Ja przełożyłem kapustę w małe słoiki i nie musiałem niczym dociskać (obciążać kapusty), bo w tak ciasnych słoikach kapusta niewypływa. Naczynie przykryj ściereczką lub luźno zakręć pokrywką (gazy fermentacyjne muszą mieć ujście).
Etapy fermentacji i przechowywanie
1. Fermentacja burzliwa (pierwsze 3–5 dni): Postaw naczynie w temperaturze pokojowej (ok. 18–22°C). Sok może lekko buzować i podchodzić do góry.
2. Odgazowywanie (przebijanie): Raz dziennie warto przebić kapustę do samego dna za pomocą czystego, drewnianego kija lub trzonka łyżki. Pozwoli to uwolnić zgromadzone gazy i zapobiegnie gorzknieniu kapusty. Po przebiciu ponownie mocno ją ugnieć, by sok zakrył wierzch.
3. Dojrzewanie (po ok. 7–14 dniach): Gdy kapusta osiągnie odpowiednio kwaśny smak, przenieś ją w chłodne miejsce (piwnica, lodówka, temp. 0–5°C). Niska temperatura spowolni fermentację.
Tak przygotowana kapusta, szczelnie zamknięta i zabezpieczona sokiem, zachowuje świeżość przez wiele miesięcy.

Na tych fotografiach powyżej można zobaczyć jak ja w tym roku kisiłem. Robiłem to na działce, pogoda była piękna.
Gdy kapusta posypana solą miękła, ja w tym czasie zbierałem grzyby - foto grzybów poniżej.
Kapustę z dużego pojemnika przełożyłem do słoików.
Pod tym linkiem poniżej jest materiał jak kisiłem w innych latach.
Kapusta kiszona - wersja pierwsza

W czasie kiszenia kapusty była piękna pogoda, co pokazuję na poniższych fotografiach. Słoneczko mocno przygrzewało, a liście już zaczęły przybierać kolory jesieni – od żywego żółtego, przez ciepłe pomarańcze, aż po głęboką czerwień. Te barwne akcenty sprawiały, że krajobraz wyglądał jak malarskie płótno, a każdy krok w ogrodzie umilał delikatny zapach świeżo skoszonej trawy i dojrzewających owoców.
Miałem trochę czasu, który wykorzystałem na zbieranie grzybów. Wyruszyłem do pobliskiego lasu, który w tej porze roku tętnił życiem.
Pomiędzy pniami drzew widać było grzyby w różnych kształtach i kolorach – niektóre z nich były jak małe skarby, czekające, by je odkryć. Z zachwytem obserwowałem, jak kapelusze niektórych borowików błyszczały w słońcu, podczas gdy inne, bardziej skromne, ledwo wystawały z mchu.
Każdy grzyb, który znalazłem, wzbudzał moją radość i ekscytację. Grzyby wylądowały w koszyku, a ja wróciłem do kiszenia kapusty.
Ta chwila łączenia skarbu lasu z tradycją domowego przetwórstwa sprawiła, że czułem się w pełni związany z naturą.
Witryna stołu wypełniła się aromatycznymi przyprawami oraz świeżo zakiszoną kapustą, która obiecywała smakowite potrawy na zimowe dni.
To był czas, który na długo pozostanie w mojej pamięci – czas radości, pracy na świeżym powietrzu i bliskości ze światem przyrody.

Powyższe fotografie przedstawiają mój pobyt na działce następnego dnia, po intensywnym kiszeniu kapusty, które zajmowało mi większość poprzedniego dnia. Dziś, wykorzystując piękną, złotą jesienną pogodę, postanowiłem zrelaksować się na świeżym powietrzu.
Zaraz po przyjeździe wsłuchałem się w odgłosy natury, a liście drzew szumiące na wietrze tworzyły kojącą melodię.
W powietrzu unosił się jesienny zapach, co jeszcze bardziej umilało mi czas spędzony w otoczeniu przyrody.
Po chwili relaksu przyszedł moment na przygotowanie obiadu.
Wykorzystałem świeże składniki, które zebrałem wcześniej z własnego ogródka – ziemniaki, pomidory i zioła, które niosły ze sobą smak lata przeplatany jesienią. Gotowanie na świeżym powietrzu miało zupełnie inny wymiar; każdy kęs potrawy smakował podwójnie lepiej, a przyjemność z jedzenia była potęgowana przez malownicze otoczenie.
Zachwyt nad pięknem otaczającej mnie natury sprawił, że czas minął niepostrzeżenie. Zanim się zorientowałem, zaczęło się ściemniać, a ja przygotowywałem się do powrotu, pakując swoje rzeczy w blasku księżyca.
Jego srebrny blask tworzył magiczną atmosferę, a widok rozgwieżdżonego nieba przypomniał mi, że dni spędzone na działce są dla mnie niezwykle cenne.
Zadbam o to, by jak najprędzej znów tu wrócić, zanurzyć się w tym błogim relaksie i obcować z naturą, która zawsze mnie inspiruje i wycisza.
Jeszcze jest trochę do zrobienia w ogrodzie i lesie przed zimowym okresem.

Co się ostatnio wydarzyło w leśnym zaciszu

W dalszym ciągu brak opadów atmosferycznych powoduje poważne trudności dla roślin uprawnych i ozdobnych w naszym ogrodzie. Sucha aura sprawia, że wiele gatunków zaczyna odczuwać niedobór wody, co może prowadzić do ich osłabienia, więdnięcia czy nawet obumarcia. Mimo tych trudności, niektóre rośliny radzą sobie lepiej niż inne i potrafią wytrzymać trudne warunki suszy.
Na szczęście barwinek i kiwi ogrodowe, choć również odczuwają skutki braku opadów, jeszcze dają radę i zachowują swoją odporność. Barwinek, ze względu na swoje zdolności do przystosowania się do różnych warunków, może przetrwać w suchych okresach, choć wymaga odpowiedniego stanowiska i umiarkowanego podlewania.
Kiwi ogrodowe, choć preferuje wilgotne podłoże, potrafi adaptować się do ograniczonej dostępności wody, szczególnie jeśli rośnie na stanowiskach zapewniających ochronę przed nadmiernym wysuszeniem.

Najlepiej jednak radzi sobie lawenda, która jest rośliną wytrzymałą i dobrze znosi okresy suszy. Lawenda szczególnie lubi gleby ubogie i przepuszczalne, co zapobiega zatrzymywaniu się nadmiaru wilgoci wokół korzeni. Nie przepada za natomiast za nadmierną wilgotnością, więc w warunkach braku opadów i dobrze drenującej gleby, rozwija się bujnie i zachowuje zdrowy wygląd. To sprawia, że lawenda jest idealnym wyborem do suchych i słonecznych miejsc, które nie wymagają częstego podlewania, co jest dużą zaletą w okresach długotrwałej suszy.
Podsumowując, w obecnych warunkach szczególnie ważne jest odpowiednie dobieranie roślin, które będą w stanie przetrwać trudny okres bez opadów. Warto postawić na gatunki odporne na suszę, takie jak lawenda, oraz zadbać o właściwe stanowiska i warunki glebowe, aby zapewnić roślinom możliwość przetrwania i zachowania pięknego wyglądu mimo niesprzyjającej aury.

Rudbekia doskonale radzi sobie w trudnych warunkach suszy, co czyni ją niezwykle atrakcyjną rośliną do ogrodu, zwłaszcza w okresach niedoboru wody. Jej najpiękniejsze kwiaty pojawiają się, gdy rośnie na słonecznym stanowisku, w glebie lekko kwaśnej, umiarkowanie wilgotnej oraz dobrze przepuszczalnej. Mimo że w naszym ogrodzie brakuje jej odpowiedniej ilości wilgoci, roślina i tak prezentuje się imponująco, dodając barw i życia przestrzeni.

Poza rudbekią, w ogrodzie można dostrzec także lilię i jukę. Ich kwiaty są nieco mniejsze w warunkach niedoboru wilgoci, ale nadal zachowują swoją estetykę i urok. Lilia, choć nie tak bujna jak w pełni wilgotnych miejscach, nadal pięknie zdobi rabaty, a jukę można podziwiać za jej wytrzymałość i oryginalny wygląd.

Ponadto, roślina pnąca się po ogrodzeniu — na przykład róża pnąca — sprawia wrażenie, jakby susza nie miała na nią żadnego wpływu. Jej bujne kwitnienie, zdrowe pędy i intensywne kolory świadczą o jej dużej odporności i zdolności adaptacyjnych, co czyni ją idealnym wyborem do ogrodów borykających się z niedoborem wody.
Jedyna oznaka, że róża również zmaga się z niedoborem wody, to jej krótszy okres kwitnienia. Gdy roślina cierpi na brak wilgoci, jej kwiaty mogą pojawiać się na krótszy czas lub kwitnienie może być mniej obfite i mniej intensywne.
Taki objaw świadczy o stresie wodnym, który wpływa na zdolność róży do tworzenia i utrzymania pięknych kwiatów. Warto zwrócić uwagę na ten sygnał i zadbać o odpowiednie nawodnienie rośliny, aby zapewnić jej optymalne warunki do rozwoju i kwitnienia. Wszystkie te rośliny razem tworzą harmonijną kompozycję, która mimo trudnych warunków potrafi zachwycać swoim pięknem i naturalnym urokiem.

W naszym ogrodzie susza jest szczególnie odczuwalna i widoczna na wysuszonej trawie, która straciła swój zielony kolor i przybrała odcień szarości, brązu i miejscami żółtego piasku. Praktycznie na polanie pozostał już tylko suchy piach, co wyraźnie widać na załączonych fotografiach – powierzchnia jest nierówna, a roślinność niemal zupełnie zaniknęła. Taka sytuacja sprawia, że cała przestrzeń wygląda jak sucha, opustoszała pustynia, pozbawiona naturalnej zieleni i życia.
Na tle tej wysuszonej ziemi i traw, dobrze prezentują się iglaste drzewa i krzewy, które mimo braku dostępu do obfitych ilości wody, jeszcze dumnie stoją, zachowując swoją sylwetkę i kolor.
Ich igliwie jest nadal zielone i gęste, co kontrastuje z wyschniętym otoczeniem, podkreślając ich wytrzymałość i odporność na warunki suszy. Te rośliny pełnią nie tylko funkcję estetyczną, ale także stanowią symbol siły i przetrwania w trudnych warunkach, przypominając, że choć natura jest w wielu miejscach osłabiona, niektóre gatunki potrafią przetrwać nawet najbardziej niekorzystne okresy.

W poprzednim wpisie obiecałem, że pokażę nową pokrywę do kosza. Chciałbym jednak wyjaśnić, że nowa pokrywa nie musi koniecznie oznaczać, iż jest to produkt zupełnie nowy, nowo wyprodukowany. W tym przypadku wykorzystałem starsze materiały, które zostały odpowiednio odświeżone i dopasowane, aby stworzyć funkcjonalny i estetyczny element. Pokrywa została starannie dobrana zarówno pod względem materiału, jak i kolorystyki, aby idealnie pasowała do kosza, do którego jest przeznaczona.
I o to właśnie chodzi – według mnie, prezentuje się ona bardzo dobrze. Jej prostokątny otwór zapewnia dużą funkcjonalność, umożliwiając wygodne wrzucanie i wyciąganie odpadów, a jednocześnie zapobiega rozprzestrzenianiu się nieprzyjemnych zapachów i zabezpiecza zawartość przed dostępem niepożądanych gości, takich jak zwierzęta.

Obok kosza, na przykładzie, można zauważyć, jak dobrze prezentuje się drewno opałowe. Dzięki temu cały zestaw nabiera estetycznego charakteru i praktycznego zastosowania, tworząc spójną i nowoczesną przestrzeń. Takie rozwiązanie jest nie tylko funkcjonalne, ale także ekologiczne, ponieważ wykorzystuje materiały z odzysku, a jednocześnie wygląda estetycznie i wpisuje się w nowoczesne trendy aranżacji przestrzeni.

Jednym z moich ulubionych zajęć jest fotografowanie, które pozwala mi na wyrażanie swojej pasji i kreatywności. Dzisiaj postanowiłem podzielić się z Wami porcją zdjęć kwiatów wykonanych w technice makro. Fotografia makro to niezwykła dziedzina, która umożliwia uchwycenie najdrobniejszych szczegółów i struktury obiektów, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się zwyczajne lub nudne. Dzięki temu, co oferuje technika makro, możemy odkryć piękny i fascynujący świat ukryty w najmniejszych elementach natury, takich jak delikatne pręciki, krople rosy na płatkach czy misternie ułożone pyłki.

Fotografując kwiaty w tej technice, zyskuję możliwość spojrzenia na nie z zupełnie innej perspektywy i docenienia ich subtelności oraz bogactwa detali, które często umykają nam podczas codziennego oglądania.
To niesamowite, jak wiele piękna kryje się w tak prostych, naturalnych elementach otaczającego nas świata, gdy tylko spojrzymy na nie z pasją i zapałem do uchwycenia ich unikalnego charakteru.

Na początku wpisu wspominałem o suszy panującej w naszej okolicy. To zjawisko ma poważny wpływ na lokalne uprawy. W związku z brakiem deszczu i wysokimi temperaturami rośliny nie mają odpowiednich warunków do wzrostu, co skutkuje mniejszym plonem i pogorszeniem jakości zbiorów. Aby lepiej zobrazować sytuację, pokazuję wam jeszcze zdjęcie ogórków, które niestety są gorzkie, małe i pokręcone. Te cechy świadczą o tym, że warunki nie były dla nich sprzyjające i mogły być wynikiem stresu spowodowanego suszą. Cukinia również wygląda mizernie; jest słaba, mało rozwinięta i nie prezentuje się zbyt atrakcyjnie. Wysokie temperatury wręcz je ugotowały, co dodatkowo osłabiło ich wzrost i zdrowie. Taka sytuacja jest powodem nie tylko mniejszych zbiorów, ale także obniżonej jakości warzyw, co może wpłynąć na lokalny rynek i dostępność świeżych produktów. Miejmy nadzieję, że nadchodzące opady przyniosą poprawę i pozwolą roślinom odetchnąć po trudnym okresie suszy.

Będąc na działce, postanowiłem również wybrać się do swojego ulubionego miejsca grzybowe, które od lat jest dla mnie okazją do spokojnego spaceru i kontaktu z naturą. Z powodu panującej ostatnio suszy nie spodziewałem się zbyt wielu zbiorów, ponieważ brak opadów znacznie ograniczył rozwój grzybów w okolicy. Właściwie wybrałem się tam głównie dla relaksu i żeby sprawdzić, jaka jest obecnie sytuacja z grzybami w mojej lokalizacji, bez specjalnego planu na zbieranie.
Ku mojemu zaskoczeniu, podczas wędrówki natknąłem się na dwa kozaki czerwone. Były już prawie wysuszone, co świadczyło o tym, że minęło trochę czasu od momentu ich zbioru, albo że warunki pogodowe nie sprzyjały ich zachowaniu. Widocznie w jakimś okresie w okolicy pojawiła się odrobina wilgoci, dzięki czemu grzybnia mogła wydać swoje owoce, jednak z powodu braku deszczu i ogólnej suszy, te owocniki nie miały szans na rozwinięcie się w pełni i zachowanie świeżości na dłużej.
Zebrałem te dwa kozaki, które jeszcze nie zdążyły całkowicie wyschnąć, i przeniosłem na działkę, gdzie obecnie się dosuszają na blacie kuchni plenerowej. Na zdjęciu można zobaczyć, że kolor i kształt nadal przypominają te cenne, jadalne grzyby. Mam nadzieję, że wkrótce będą gotowe do dalszego wykorzystania w kuchni i że jeszcze w tym sezonie uda mi się znaleźć więcej owocników, mimo trudnych warunków pogodowych.

Choć tym razem nie udało mi się znaleźć więcej grzybów do zbioru, to mimo to postanowiłem zrobić coś dobrego dla naszego otoczenia. Zabrałem ze sobą kilka opakowań po napojach oraz folię po czteropakach, na które natknąłem się podczas spaceru. Zawsze, gdy wybieram się na las lub spacer wzdłuż drogi przy lesie, staram się nie wracać do domu z pustymi rękami, lecz z małym, ale ważnym wkładem w ochronę przyrody.
Wiem, że niestety na drodze i w lesie często można zauważyć śmieci pozostawione przez niedbałe lub nieświadome osoby. To ludzie, którzy nie zdają sobie sprawy, jak wielką krzywdę wyrządzają środowisku, a przez to także sobie samym. Śmieci nie tylko szpecą krajobraz, ale także zanieczyszczają glebę, wodę i powietrze, zagrażając naturze oraz zdrowiu zwierząt i ludzi. Dlatego też staram się zawsze, gdy tylko mam okazję, sprzątać po innych i przypominać, jak ważne jest dbanie o nasze wspólne środowisko.

W ten sposób, nawet niewielkim wysiłkiem, można przyczynić się do tego, aby lasy i okolice były czystsze i piękniejsze. Wierzę, że każdy z nas ma w sobie odrobinę odpowiedzialności i świadomości ekologicznej, która powinna skłaniać do troski o planetę. Niech nasze codzienne działania będą przykładem dla innych, bo tylko wspólnie możemy zadbać o przyszłość naszej Ziemi i zapewnić jej czystość dla kolejnych pokoleń.

Na koniec mojego wpisu postanowiłem podzielić się z Wami fotografią makro firletki. Ta delikatna roślina, choć może nie jest aż tak powszechna, zachwyca swoją subtelnością i urokiem. Firletka, znana również jako Phlox subulata, to niewielka bylina o niskim wzroście, która często pokrywa się gęstymi, kolorowymi dywanami w ogrodach i na skalniakach.
Co czyni firletkę wyjątkową, to jej drobne, urocze kwiaty. Pojawiają się one zazwyczaj wczesnym latem i utrzymują się przez kilka tygodni. Kwiaty te mają piękny, delikatny kształt, przypominający małe gwiazdeczki lub kielichy, i są dostępne w różnych odcieniach – od czystej bieli, przez róż, aż po intensywne odcienie fioletu i czerwieni. Ich drobne płatki tworzą malownicze skupiska, które wygląda jak naturalny, kolorowy dywan na tle zielonych liści.
Firletka posiada też urocze, wąskie liście, które tworzą gęstą, miękką podstawę dla kwiatów. Roślina ta jest bardzo odporna i łatwa w uprawie, co czyni ją popularnym wyborem dla miłośników ogrodnictwa.
Makro zdjęcie, które tutaj zamieszczam, ukazuje szczegóły kwiatów – ich delikatne płatki, drobne pręciki i subtelne tekstury, które można dostrzec tylko z tak bliska. Ta fotografia pozwala docenić piękno i finezję firletki, której urok tkwi właśnie w jej drobnych, ale niezwykle urokliwych kwiatach.