Przecier pomidorowy

👉Przecier pomidorowy - ekspresowe wykonanie z ostatnich pomidorów
Foto poniżej, to przecier zrobiony z tego roku (wrzesień 2026)

Domowy przecier pomidorowy najlepiej robić w sierpniu i we wrześniu, czyli w pełni oraz u schyłku sezonu gruntowego.

UWAGA ! Jeżeli nie chcemy długo odparowywać wody z przecieru to po kilku minutach od zagotowania, możemy zebrać z wierzchu płynną substancję prosto do buteleczek jako napój pomidorowy.

Kiedy zbierać i kupować pomidory
• Sierpień i wrzesień: To czas, kiedy polskie pomidory gruntowe dojrzewają w słońcu i są najtańsze.
• Koniec sezonu: Owoce pod koniec lata są najbardziej dojrzałe, a nawet lekko przejrzałe.
• Więcej słodyczy: Takie mocno dojrzałe pomidory mają w sobie więcej naturalnego cukru i mniej kwasu, dzięki czemu przecier smakuje najlepiej.

Jakie pomidory wybrać
• Mięsiste odmiany: Wybieraj pomidory, które mają dużo miąższu, a mniej soku i pestek (np. podłużne typy Roma lub San Marzano). Ja w tym roku robiłem przecier z pomidorów malinowych i wyszedł bardzo dobry.
Lekko miękkie owoce: Do przecieru idealnie nadają się też owoce bardzo miękkie, po odcięciu ewentualnych uszkodzeń.

Pełny opis jak zrobiłem przecier pomidorowy w linku na początku tego wpisu.

Przetwory w leśnym ogrodzie oraz inne niespodzianki

Przygotowywanie przetworów bezpośrednio na świeżym powietrzu to doskonały sposób na połączenie pożytecznego z przyjemnym.
Robienie ogórków kiszonych i korniszonów prosto w ogrodzie pozwala całkowicie wyeliminować problem bałaganu w kuchni, a cały proces staje się relaksującym rytuałem.

Ogórki kiszone czy kwaszone?
Ogórki kwaszone różnią się od kiszonych nie tylko zapachem, który jest bardziej intensywny i octowy, ale także wyglądem – są bledsze i mniej chrupiące. Ważne jest również, aby podkreślić, że ogórki kiszone mają znacznie wyższe wartości odżywcze oraz zawierają probiotyki, co czyni je zdrowszym wyborem w porównaniu do ogórków kwaszonych.

Kiszenie to naturalny proces, w którym bakterie kwasu mlekowego odgrywają kluczową rolę. Choć samodzielne kiszenie takich warzyw jak kapusta czy ogórki jest stosunkowo proste, zajmuje sporo czasu, więc warto być cierpliwym. Kiszenie polega na kilku krokach: na początku ogórki trzeba dokładnie umyć, a potem umieścić je w glinianym naczyniu lub słoiku, układając je możliwie jak najciaśniej.
Następnie zalewa się je przygotowaną wodą z solą – ważne, aby użyć wody przegotowanej i ostudzonej.
Do ogórków dodaje się też aromatyczne składniki, takie jak czosnek, chrzan, łodyga suszonego kopru oraz kilka liści wiśni lub winogrona, co nadaje im dodatkowego smaku.
Całość należy szczelnie zamknąć, a proces fermentacji trwa zazwyczaj od dwóch do trzech tygodni. Cierpliwość w tym czasie się opłaci, a efektem będą pyszne, zdrowe kiszone ogórki.

Przetwory w ogrodzie – idealny sposób na domowe weki bez bałaganu w kuchni. Robienie ogórków kiszonych i korniszonów bezpośrednio w ogrodzie to niezwykle wygodny i praktyczny sposób na przygotowanie zimowych zapasów.
Największą zaletą tego rozwiązania jest brak konieczności późniejszego sprzątania domowej kuchni – zacieki z solanki, rozsypana wszędzie gorczyca czy obierki zostają na zewnątrz, gdzie znacznie łatwiej utrzymać porządek.
Przeniesienie całego procesu na świeże powietrze zamienia rutynowy obowiązek w prawdziwą formę aktywnego wypoczynku.
Dodatkowym, unikalnym atutem jest lokalizacja naszego ogrodu, który położony jest w bezpośrednim sąsiedztwie lasu.
Piękna, słoneczna pogoda, wszechobecny zapach sosen oraz intensywny aromat świeżych przypraw – kopru, czosnku i chrzanu – tworzą niepowtarzalny klimat.
Taka sceneria sprzyja głębokiemu relaksowi, sprawiając, że praca przy słoikach staje się czystą przyjemnością i idealną odskocznią od codziennego pośpiechu.

Kolejny weekendowy pobyt na działce upłynął pod znakiem intensywnych prac remontowych i ogrodowych rewolucji. Głównym punktem planu była naprawa masywnych słupków podtrzymujących skrzydła bramy wjazdowej, które po zimie straciły swoją stabilność.
Choć zadanie to wymagało sporo siły fizycznej, odpowiednich narzędzi i precyzji, satysfakcja z dobrze wykonanej pracy zrekompensowała każdy trud.
Brama zyskała nowe, solidne oparcie i w końcu zaczęła otwierać się lekko i płynnie.

Prawdziwą metamorfozę przeszły jednak ławki ogrodowe, które dotychczas wyglądały na nieco nadgryzione zębem czasu.
Po dokładnym oczyszczeniu i zeszlifowaniu starej powierzchni, pokryto je świeżą warstwą farby.
Ławki uzyskały nowy, piękny, błękitny kolor, który idealnie skomponował się z soczystą zielenią otaczającej trawy i kwiatów.
Choć początkowe zmagania z ciężką bramą i jej elementami konstrukcyjnymi były wymagające i dały się we znaki, to późniejszy etap przyniósł upragnione odprężenie.
Malowanie drewna w pełnym słońcu, wśród kojącego śpiewu ptaków i szumu drzew, okazało się nie tyle obowiązkiem, ile czystą przyjemnością i formą aktywnego odpoczynku na świeżym powietrzu.

Nowa ozdoba leśnej działki

W tym roku nasza działka zyskała zupełnie nowy element, który całkowicie odmienił jej charakter – stanął na niej elegancki pawilon ogrodowy. Aby dodać mu przytulności, na konstrukcji czterech solidnych podpór zawiesiliśmy zwiewne, dekoracyjne firany.
Lekki materiał subtelnie falował na wietrze, tworząc romantyczny, niemal wakacyjny klimat. Pawilon okazał się strzałem w dziesiątkę podczas tegorocznego, niezwykle upalnego lata.
Co prawda, nawet bez niego nie brakowało nam schronienia przed słońcem. Działka jest położona w otulinie gęstego lasu, który sam w sobie rzuca głęboki cień i przynosi kojący, naturalny chłód w najbardziej skwarne dni.
Niemniej jednak, to właśnie ten namiot ogrodowy stał się centralnym punktem spotkań i dodał całemu miejscu niepowtarzalnego uroku, stając się idealną oazą do popołudniowej kawy.
Sielankę przerwał jednak jeden z letnich, gwałtownych frontów pogodowych. Konstrukcja niestety nie wytrzymała uderzenia porywistej wichury i została dosłownie porwana przez prąd powietrza, lądując niefortunnie głęboko w gałęziach pobliskich drzew.
Wyciągnęliśmy z tej lekcji cenną lekcję na przyszłość.
Po hucznym powrocie pawilonu na swoje stałe miejsce, nogi namiotu zostały natychmiastowo i solidnie obciążone, aby żadna kolejna nawałnica nie była mu już straszna.

Te powyższe fotografie doskonale pokazują klimat naszej działki i nie ma potrzeby ich opisywania. Niech każdy sam wczuje się w to miejsce.

A na tych zdjęcia widać mały system do zbierania wody.
Na nasze potrzeby pompa akumulatorowa jest wystarczająca. Jest mała, lekka i zajmuje mało miejsca w bagażniku samochodu. Ostatnie lata z małą ilością opadów stanowią istotny problem w utrzymaniu roślin w dobrym stanie.

Susza również spowodowała, że nawet grzybów nie ma, a przecież wrzesień do najlepszy miesiąc na grzybobranie.

Na ostatnim zdjęciu widać liczne, dachówkowato ułożone owocniki grzybów nadrzewnych rosnące na pniu obumarłej brzozy. Gatunek ten to najprawdopodobniej niszczyk liściastodrzewny.
Charakterystyka niszczyka liściastodrzewnego:
Siedlisko: Jest saprotrofem, co oznacza, że rośnie na martwym drewnie drzew liściastych – ze szczególnym upodobaniem właśnie do brzóz, dębów czy buków.
Wzrost: Tworzy spektakularne, masowe kolonie złożone z setek małych, leżąco-odgiętych kapelusików, które potrafią pokryć cały pień drzewa.
Wygląd: Młode owocniki charakteryzują się wyraźną, fioletowo-liliową krawędzią oraz porami o tej samej barwie na spodzie kapelusza. Z wiekiem (i pod wpływem słońca) grzyb blednie, stając się szarobiały lub kremowy, co widać na większości okazów ze zdjęcia.
Starsze osobniki mogą też lekko zzielenieć z powodu porastających je glonów.
Grzyb ten jest niejadalny. Jego miąższ jest niezwykle łykowaty, skórzasty i cienki niczym pergamin, przez co nie ma żadnej wartości kulinarnej.
Gatunkiem o bardzo podobnym sposobie wzrostu jest również popularny wrośniak różnobarwny, jednak niszczyk liściastodrzewny na brzozie występuje niezwykle powszechnie i jest głównym "sprawcą" tak gęsto obrośniętych pni.

Grzyby leśne w 2026 roku

Tegoroczna susza w mojej okolicy niezwykle dotkliwie odbiła się na runie leśnym, co poskutkowało niemal całkowitym brakiem grzybów.
Choć mamy już połowę września 2026 roku – czyli czas, który zazwyczaj jest pełnią sezonu grzybowego i okresem najobfitszych zbiorów – sytuacja w lasach wygląda wyjątkowo przygnębiająco. To, co udało się do tej pory znaleźć i co widać na fotografiach, to zaledwie mizerne, pojedyncze sztuki, które bardziej przypominają o kryzysie hydrologicznym niż o tradycyjnym, jesiennym grzybobraniu.

Gdzie podziały się te wszystkie borowiki? Smutny wrzesień 2026 w naszych lasach. Sezon grzybowy zazwyczaj kojarzy się nam z pełnymi koszami, zapachem schnących podgrzybków w całym domu i poranną mgłą unoszącą się nad mchem.
Niestety, tegoroczna rzeczywistość brutalnie zweryfikowała plany wielu z nas. Mamy już połowę września 2026 roku – czas, w którym leśne ścieżki powinny być usłane kapeluszami prawdziwków – tymczasem w mojej okolicy panuje głęboka, przygnębiająca cisza. To, co widzicie na dołączonych fotografiach, to mój... „cały tegoroczny zbiór”. Brzmi jak żart, ale to niestety szczera prawda. Te mizerne, pojedyncze sztuki to wszystko, co udało mi się wyłuskać ze ściółki po godzinach chodzenia.

Główne przyczyny i skutki tej sytuacji:
Brak wilgoci w ściółce. Przez wielotygodniowe upały i brak głębokich, regularnych opadów deszczu, leśna gleba wyschła na wiór. Grzybnia nie miała odpowiednich warunków, by zacząć owocować. Wysokie temperatury. Ciepłe noce i palące słońce w ciągu dnia dodatkowo wysuszyły mikroklimat lasów, w których zazwyczaj panuje przyjemny, wilgotny chłód. Mizerne zbiory. Zamiast pełnych koszy borowików, podgrzybków czy koźlarzy, w lasach można spotkać jedynie wysuszone, pojedyncze i często od razu robaczywe okazy.

Dlaczego lasy świecą pustkami?
Odpowiedź jest prosta i bolesna: ekstremalna, wielotygodniowa susza. Ściółka wyschnięta na wiór. Brak regularnych, głębokich opadów deszczu sprawił, że leśna gleba straciła jakąkolwiek wilgoć. Bez wody grzybnia po prostu „śpi” i nie ma siły wypuścić owocników. Afrykańskie upały zamiast jesiennego chłodu. Wysokie temperatury, które towarzyszyły nam przez ostatnie miesiące, doszczętnie wypaliły mikroklimat miejsc, które dotychczas były grzybowymi pewniakami. Jakość tego, co ocalało. Nawet te nieliczne okazy, na które udaje się natrafić, często są wysuszone, popękane od słońca. Niestety, owady w czasie suszy również szukają resztek wilgoci w grzybach.

Wszyscy pasjonaci grzybobrania patrzą na te puste koszyki ze smutkiem, mając jednak nadzieję, że druga połowa września i nadchodzący październik przyniosą w końcu upragnione, obfite opady deszczu, które zdołają jeszcze uratować końcówkę tego sezonu.

Czy jest jeszcze nadzieja na ten sezon?
Grzybiarze to z natury optymiści, więc i ja nie tracę do końca nadziei. Druga połowa września i nadchodzący październik to wciąż czas, w którym natura może nas zaskoczyć. Jeśli w najbliższych dniach przyjdą solidne, kilkudniowe opady deszczu, a noce pozostaną stosunkowo ciepłe, lasy mogą jeszcze „odpalić”.
Na razie jednak musimy uzbroić się w cierpliwość i zadowolić spacerami dla samego świeżego powietrza.

Zebrane grzyby, choć nie było ich wiele, zostały maksymalnie wykorzystane. Część z nich niemal natychmiast trafiła na patelnię, stając się bazą do bieżących posiłków.

Pozostałe okazy postanowiono starannie zabezpieczyć i poddać procesowi suszenia, aby zachować ich aromat na dłuższą chwilę.
Jak jednak wyraźnie widać na załączonych fotografiach, proces ten przebiegał w dość niekonwencjonalny sposób.

Zamiast standardowych metod, zastosowano tu technikę dwuetapową: Wstępne podsuszenie. Grzyby najpierw trafiły nad ciepły piecyk, co pozwoliło szybko odprowadzić pierwszą, największą falę wilgoci.
Naturalne dosuszanie: Dzieła dopełniły promienie słoneczne. Rozłożone na słońcu grzyby powoli zyskiwały idealną chrupkość i głęboki aromat.
Taka kombinacja tradycyjnego ciepła domowego ogniska i naturalnych sił przyrody dała świetny, ekologiczny efekt.
Do góry🔺